Czy Góra Borowska była kiedyś ośrodkiem obrzędowym, podobnie jak Góra Ślęża na Dolnym Śląsku? Archeolodzy dopuszczają taką hipotezę.
W ramach realizowanego przez Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne projektu obejmującego naukowe opracowanie skarbu z VIII-VII w. p.n.e. z Borowej, pow. piotrkowski, prowadzone są nieinwazyjne badania terenowe. Ich zasadniczym elementem są poszukiwania powierzchniowe, zmierzające do odkrycia w obrębie pól, ale także na terenach zalesionych, przede wszystkim zabytków z czasów depozytu czyli z wczesnej epoki żelaza. Akcja obejmuje 2 tury, wiosenną, przed rozpoczęciem prac rolnych oraz jesienną, po zakończonych zbiorach. Badania zlokalizowane są na terenie gminy Wola Krzysztoporska, w obrębie sołectw Borowa, Moników i Pawłów Dolny oraz na terenie gminy Bełchatów, w obrębie sołectw Janów i Bukowa.
Centralnym punktem tego obszaru o powierzchni około 14 km2 są tzw. Góry Borowskie (określane także jako Borowska Góra lub Borowa Góra), sąsiadujące od zachodu z wsią Borowa. Są one doskonale znane lokalnej społeczności jako miejsce jednej z ważniejszych bitew w trakcie kampanii wrześniowej 1939 roku, upamiętnionej pomnikiem ku czci poległych żołnierzy 2. Pułku Piechoty Legionów płk. Ludwika Czyżewskiego. Wymieniona forma terenowa obejmuje pagórek morenowy sięgający 277 m n.p.m., o wyrazistym, stożkowatym kształcie i stokach o dużych spadkach, topograficznie wyróżniający się w skali Polski Środkowej. Obecnie zalesiony, wcześniej był wolny od drzew, umożliwiając funkcjonowanie na nim lotniska szybowcowego, tak przed II wojną światową, jak i w pierwszych latach okresu powojennego. Unaocznia to, jaką ekspozycję w terenie mógł mieć w pradziejach.
Skarb został odkryty prawdopodobnie w trakcie prac rolnych w latach 70. XX w., ale nie znamy dokładnego miejsca znaleziska. Natomiast niektóre dane wskazują, że depozyt mógł zostać złożony w strefie bliskiej Borowskiej Góry. Jej specyfika oraz unikatowość zespołu zabytków, o rysującym się kultowym charakterze, dają podstawy do hipotezy o istnieniu na wzniesieniu we wczesnej epoce żelaza ośrodka obrzędowego, jakiego przykładem jest Góra Ślęża na Dolnym Śląsku, choć na znacznie większą skalę przestrzenną.
W trakcie dotychczasowych badań wiosennych udało się natrafić na kilka stanowisk archeologicznych zbliżonych chronologicznie do datowania skarbu, zaś najcenniejsze odkrycie reprezentuje siekierka krzemienna z wczesnej epoki brązu (ok. 2300-1800 p.n.e.).
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
